Proloog
Niemand ziet het.
Maar in mijn hoofd is het er al.
Voor anderen is het gewoon een laptop.
Een notitieboek vol rare ideeën.
Een jongen die te hard praat over morgen.
Maar bij mij bestaat het al. De namen. De producten. De problemen die ik nog moet oplossen. Ik weet het niet altijd uit te leggen. Ik zie het gewoon.
Dit gaat niet over geld. Niet over bekend worden. Dit gaat over iets simpels: Geloof in jezelf. Dat ik, gewoon ik, iets kan bouwen dat ertoe doet.
Mensen zien meestal het eind. De website. De presentatie. Het ding dat af is. Ze zien niet de uren waarin niemand keek. De avonden. De twijfel. Dat deel ken ik het best.
Eerste hoofdstuk
Voordat iemand keek
Iedereen onthoudt het moment dat het eindelijk lukte.
Bijna niemand praat over de jaren ervoor.
Die jaren zie je nergens. Geen posts. Geen “goed gedaan”. Alleen ik, achter een scherm, steeds opnieuw beginnen. Proberen iemand te worden die ik nog niet was.
Daar begon het voor mij. Niet met succes. Met stilte.
Ik wachtte. Echt.
Maar mijn familie bleef me supporten.
En zij zagen me gewoon groeien.
Waar het begon
Terneuzen
Ik kom uit Terneuzen.
Stadhuis. Haven. Thuis.
Dat is waar ik vandaan kom.
Mijn wereld was klein. School. Thuis. Dezelfde routes. Ik was niet de jongen die overal opviel. Wel degene die bleef doorvragen. Hoe werkt dit? Waarom doet dat ding wat het doet?
De haven zat in mijn achtergrond. Schepen. Geluid. Altijd iets dat bewoog. Later, achter een computer, had ik datzelfde gevoel: er zit een systeem achter. Iemand heeft dit gemaakt. Dat wilde ik ook.
Andere kids speelden buiten. Ik zat vaak binnen, aan een scherm. Niet omdat ik saai was. Omdat computers me vastpakten: problemen, antwoorden, iets dat ik zelf kon uitzoeken.
Mijn jeugd was stil.
Maar nooit leeg.
Die nieuwsgierigheid bleef.
De vraag
Hoe werkt dit?
Sommige kids speelden games.
Ik wilde weten hoe ze gemaakt waren.
Elke site, elke app, elke knop. Iemand had dat bedacht. En toen dacht ik: als die persoon dat kan, waarom ik niet? Dat zat in mijn hoofd. Bleef daar.
Eerst zocht ik omdat het leuk was. Toen omdat ik het wilde kunnen. En op een gegeven moment zocht ik niet meer. Ik bouwde.
De verschuiving
Ik vond tech niet alleen leuk.
Ik bouwde ermee.
Wat voor anderen “kapot” was, zag ik als iets om te fixen. Falen werd gewoon. Als je vaak genoeg valt, word je minder bang. Je staat op. Volgende poging.
Zelfvertrouwen komt niet van wachten. Van doen wel. Eerste hoofdstuk
Vertrouwen
Iemand geloofde dat ik het kon oplossen.
Eerst kleine dingen. Vragen. Advies. Simpele sites. Niks dat mijn leven in één klap veranderde. Maar er gebeurde wel iets: mensen gingen me vertrouwen.
Klanten willen niet horen hoe moeilijk het was. Ze willen dat het werkt. Op tijd. Duidelijk. Eerlijk. Code is één ding. Betrouwbaar zijn is het andere, en daar komen ze voor terug.
Software bouwen was niet genoeg.
Ik moest mezelf leren vertrouwen.
De onzichtbare jaren
Het saaie deel telt het meest.
Niemand applaudisseert voor late nachten en mislukte pogingen. Maar daar leer je. Geen headlines. Geen team. Geen kantoor. Alleen ik, een laptop, wifi, en het idee dat wat ik vandaag leer morgen ergens toe leidt.
Wat komt eraan
Een idee dat niet uit mijn hoofd wilde.
Ik leerde sites bouwen. Toen meer. En toen kwam er iets dat geen “klein projectje” meer was. Iets dat bleef hangen als ik ging slapen, en er nog lag toen ik wakker werd. Het begin van Cubo.
Het verhaal
begint pas
echt.
Alles tot hier was leren. Wachten. Support van thuis. Cubo is waar ik het niet meer alleen voor mezelf doe. Waar het idee de wereld in moet.
Over Jaimy
Online: Axis Labs.
In het echt: nog steeds aan het bouwen.
Ik bouw sites, producten, en dingen die ertoe doen. Deze site is mijn verhaal, geen cv.
Als je tot hier bent gekomen, ken je het begin. De rest schrijf ik nog.
Het volgende hoofdstuk
Wat bouw
jij?
Van Terneuzen tot hier. Van stilte tot bouwen. Dit was mijn begin: de jaren waarin niemand keek, behalve familie die bleef supporten.
Cubo komt eraan. Niet als einde van het verhaal, maar als de volgende pagina. Als jij ook iets bouwt, een idee, een product, iets dat nog in je hoofd zit, dan wil ik het horen.
Morgen begint vandaag. Laten we kijken wat eruit komt.